Laatst gewijzigd door: n.v.t.

Het Dikke schrift / Het Bewijs / De Derde leugen

door Kristof A, Agota Kristof

‘Wij moeten opschrijven wat er is, wat wij zien, wat wij horen, wat wij doen,’ zegt de tweeling. Dat doen ze, met grote nauwkeurigheid, in Het dikke schrift.

Het is oorlog en de negenjarige jongens zijn wegens voedselgebrek in de Grote Stad door hun Moeder bij hun Grootmoeder op het platteland ondergebracht. Eenmaal daar willen ze zich door oefening in het vasten, bedelen en verdragen van pijn harden tegen hun wrede Grootmoeder, het oorlogsgeweld, onrecht, honger en dorst. Dankzij hun nietsontziende overlevingstactieken houden de twee zich staande – en offeren ze zelfs hun teruggekomen vader op, zodat een van hen de grens kan oversteken.

In Het bewijs krijgen de broers een naam. De achtergebleven Lucas leidt een grauw leven, dat beheerst wordt door de gedachte aan zijn gevluchte broer Claus. Wanneer deze na lange tijd terugkeert, blijkt Lucas sinds zijn dertigste jaar spoorloos verdwenen te zijn. Alleen zijn achtergelaten schriften vormen het bewijs van zijn bestaan. Een bestaan dat de autoriteiten ernstig in twijfel trekken, want Lucas noch Claus komt in de registers voor.

De derde leugen plaatst de waarheden uit de twee eerdere verhalen in een geheel ander daglicht en drijft de lezer zelfs tot de vraag of de tweeling wel daadwerkelijk bestaat.

Agota Kristof werd in I935 geboren en groeide op in het Hongaarse grensplaatsje Kőszeg, naar eigen zeggen ‘het eigenlijke hoofdpersonage van de tweelingtrilogie’. In I956 week zij met man en kind uit naar Oostenrijk en ze vestigde zich uiteindelijk in het Zwitserse Neuchậtel. Naast de tweelingtrilogie, die in twintig landen werd uitgegeven, verscheen in I996 de roman Gisteren. In 2006 verscheen het autobiografische De analfabete, waarin Kristof vertelt over haar relatie met het Frans, de taal waarin zij schrijft.

‘Het geheel vormt een fascinerend weefsel van leugens, een ingewikkeld vlechtwerk van ficties.’ (De Volkskrant)
‘Geschreven op zo’n briljante wijze dat je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.’ (NRC Handelsblad)

ISBN:9789055157891
Uitvoering:zachte kaft
Uitgeverij:Gennep B.V., Uitgeverij Van
Genre:Vertaalde literaire roman, novelle
Uitgavedatum:2007
Aantal pag.:462
Gemiddelde:
8.5
score

Recensie (24 juli 2012 door dieterdw )

Willekeurig een boek ter hand nemen en aan het lezen slagen, kan verrassende gevolgen hebben. Men kieze een dun ogend boekje en gaat verder af op de Hongaarse roots van de schrijfster in de veronderstelling een namiddagje door te brengen in een voor de lezer weinig bekende wereld. De 8 korte hoofdstukken echter laten zich niet wegmalen binnen het tijdsbestek van een vluchtige zomermiddag.

Elk hoofdstuk blijft aan je huid en ziel kleven, wil je verdergaan dan moet je het eerst weten los te wrikken. Het is dus geen hapklare brok, maar heeft gecompliceerde en getroebleerde personages in zich die je volledige aandacht opeisen. Spilfiguur is Lucas, die aan de rand van een verlaten grensstad woont in een totalitair regime.

De beknopte en nuchtere vertelstijl van Lucas toont de ellende van hemzelf en de andere onderdrukte bewoners als een gapende wonde. De geestelijk gebroken jongeman kruist de paden van zijn medebewoners aan wie hij ondanks zijn eigen precaire conditie nog enige vorm van verlichting weet te bieden.

Het Bewijs is trouwens deel twee van een trilogie, maar kan probleemloos afzonderlijk gelezen worden.